Marcus werk die nagskof by ’n munisipale afvalwaterbehandelingsaanleg. Hy is gewoond aan die reuk – waterstofsulfied, metaan en dinge wat nie naamgegee kan word nie. Na vyf jaar merk hy skaars nog die geur op nie.
Laas Dinsdag het hy ’n rutienomgang naby die primêre klarifiers gedoen. Die vasgekapte gasmonitor aan die muur het groen geflikker – alles was veilig. Sy kollega het gesê: “Net ’n ander stil nag,” en terug na die beheerkamer gegaan.
Maar Marcus het ’n gewoonte gehad: hy het altyd sy SKZ1050-gasdetektor aan sy heup gedra. Die toestel is palmgrootte, met ’n robuuste hoësterkteplastiek dop wat reeds teen spatwater, valle en vogtige toestande weerstand gebied het.
Hy het dit uit gewoonte aangeskakel, nie uit kommer nie. Die ingeboude monstersuier het begin om lug teen ’n hoë vloei-tempo te trek – vinnig en kragtig. Binne twee sekondes , het die digitale vertoon skielik verspring. Waterstofsulfied – op ’n vlak wat ver bo die veilige blootstellingslimiet was. Die vasgekapte monitor is te hoog gemonteer, en het dus die digte gas wat in ’n lae gleuf naby die looppad gestol het, misgekyk.
Marcus het die beheerkamer geraadio, die area ontruim en gevra vir gedwonge ventilasie. Later het onderhoud 'n klein lek in 'n seal gevind wat sou vererger het soos die nag voortgegaan het.
Daardie oggend het Marcus nie gebrag nie. Hy het net sy SKZ1050 skoongemaak, dit weer gelaai en dit weer vasgeklaar. Want in sy wêreld dra die regte held nie 'n kaplyn nie – dit dra 'n plastiek dop en piep wanneer dit die meeste tel. ?
? Het jy al ooit by 'n plek gewerk waar die "normale" reuk werklike gevaar wegsteek? Of ken jy iemand wat wel doen?
Kommentaar “MARCUS” en ons sal jou 'n spesiale veiligheidspakprys per DM stuur – want die beste alarms is dié wat afgaan voordat jy iets voel. 
Warm Nuus
EN
